Door wie

Het eerste wat je opvalt is natuurlijk mijn kaalheid. Misschien ter geruststelling: nee, ik ben niet ziek, maar daarover straks meer. Ik zal me eerst even voorstellen.

Guido Koppes Fotografie

Mijn naam is Ingrid van Hamont

Al toen ik een jaar of 9 was, wist ik dat ik ‘later’ verpleegkundige wilde worden. Hoewel dit werk me later inderdaad goed beviel, werd me snel duidelijk dat mijn hart meer bij de begeleidende dan bij de verzorgende taken lag.
O.a. om gezondheidsredenen ben ik een andere richting ingeslagen en ik besloot ook om weer te gaan studeren, deze keer aan de opleiding Maatschappelijk Werk en Dienstverlening. Ik heb toen een kleine 10 jaar met plezier als maatschappelijk begeleider van vluchtelingen gewerkt.

Toch was dit na verloop van tijd nog niet helemaal wat ik zocht. Ik had intussen weliswaar de nodige werk- en levenservaring opgedaan, maar wilde die ook graag op mijn manier inzetten, in een beroep dat ik werkelijk vanuit mijn hart kon doen. Toen ik op zoek ging naar een geschikte coach- en counseloropleiding stuitte ik op de Loek Knippels Academie en dat bleek een schot in de roos. Daar leerde ik mezelf kennen als nooit tevoren en heb ik drempels overwonnen waar ik daarvoor niet eens aan durfde denken. Dit gaf me zóveel vrijheid en ik kan nu zoveel meer uit mijn leven halen. Dat gun ik iedereen. 

Het is inmiddels alweer een paar jaar geleden dat ik ben afgestudeerd als psychosociaal coach en counselor (therapeut) en werk in mijn praktijk IndividUnica. Tijdens de opleiding werd mijn eigen passie me ook duidelijk:
ik wil mensen helpen meer uit hun leven te halen. En daarbij die methoden inzetten die mij ook zo enorm vooruit geholpen hebben.

Ervaringsdeskundigheid
Naast werken vanuit mijn eigen praktijk werk ik als ervaringsdeskundige, o.a. door gastlessen te geven bij opleidingen richting zorg en welzijn. Daar hoop ik mijn publiek te inspireren met mijn persoonlijke verhaal. Want, openheid leidt tot verbinding, begrip en acceptatie. 

Oorzaak van mijn kaalheid
Ik ben geboren met een zeldzame aandoening, het AEC-syndroom. In mijn geval nauwelijks levensbedreigend, wel erg onhandig en confronterend, vooral in het eerste deel van mijn leven. Met name het  ‘anders’ zijn. Niemand had er ooit van gehoord, ook de meeste artsen niet.
(Meer info onder de knop “AEC-syndroom” )

Vooral de ‘E’ van het syndroom (Ectodermale Dysplasie) brengt een aantal opvallende uiterlijke verschijnselen met zich mee.
Mijn kale hoofd, mijn traanogen of eigenwijze gebit heb ik zelf nooit het grootste probleem gevonden. Wat ik wel moeilijk vond, was de  (gevreesde) reactie van anderen.
Alles beter dan opvallen, dus als kind en puber leerde ik me tot in het extreme aanpassen. Ik liet weinig van me horen en was het liefst onzichtbaar. Hoewel ik er later door de nodige medische behandelingen en met een aantal hulpmiddelen best normaal uitzag, hield ik dit beschermingsmechanisme nog lang vol … tot ik niet meer wist wie ik zelf was. 
Gelukkig heb ik inmiddels geleerd hoe ik voor mezelf kan kiezen. Gaandeweg won mijn behoefte aan echtheid het van de angst en de beperkende overtuigingen.

Toen ik besloot dat ik me niet meer wilde verbergen of aanpassen, gebeurde het eerder ondenkbare … mijn pruik ging af en bleef af!
En de volgende – nog belangrijkere – stap: ik leerde mezelf profileren tot ik zelfs voor publiek durfde te spreken. Wat een vrijheid om mezelf te kunnen laten zien!

Nu ik weet hoe ik mijn kwetsbaarheid als kracht kan omzetten, gun ik dit jou ook. Van harte.